دسته بندی ها
    Filters
    اطلاعات تماس
    جستجو

    چرا به جای حل مساله، قهر می کنیم؟

    قهر يک رفتار دفاعی کودکانه و یکی از مهلک ترين آسيب زننده ها به رابطه زناشویی است.
    افرادی که زیاد قهر می‌کنند، عموما انتقاد ناپذیر و زودرنج هستند و اعتماد به نفس کمی داشته و از عزت نفس بالایی برخوردار نیستند. آنها هنگام رویارویی با مشکلات یا اختلاف عقیده با دیگران، احساس ترس و حقارت می‌کنند و به ناچار برای دفاع از خود و اجتناب از استرس و اضطراب، راهی جز قهر نمی‌یابند، در حقیقت فرد با قهر و محل نگذاشتن به دیگری به نوعی از مساله فرار می‌کند که این خود نشانه ترس و ضعف شخصیتی فرد است.
     پس هر کدام از ما که از اين حربه به عنوان يک رفتار دفاعی يا رفتاری برای آزار دادن همسرمان يا به هر نيت ديگری استفاده می کنيم بايد بپذيريم که اصلا به عنوان يک فرد عاقل و بالغ ظاهر نشده ايم!
    البته ناراحت شدن و به اصطلاح سرسنگين بودن با همسر زمانی که از دست او ناراحت هستيم، هميشه «بد» نيست، حتي مي تواند در شرايطی به عنوان راهی و نشانه ای برای آگاه کردن او از رفتار اشتباهش موثر هم باشد اما نه هميشه و نه برای مدتی طولانی!
    گاهی نیز سکوت می‌تواند کمک‌کننده باشد ولی نباید آن را با قهرهای طولانی مدت اشتباه گرفت. در واقع همه ما گاهی از همدیگر دلخور می‌شویم و به فضا و زمانی برای فکر کردن و تصمیم‌گیری بهتر نیاز داریم ولی این موضوع باقهر کردن فرق دارد.

     چند دليل احتمالی برای قهر کردن عبارتند از:

     ناتوانی در بیان مشکلات

    بسیاری از ما نه‌تنها قدرت رویارویی برای بیان مشکلات را نداریم، بلکه مهارت لازم برای بیان ناراحتی‌هایمان را هم نداریم، این یعنی خیلی از ما نمی‌خواهیم، نمی‌توانیم ‌یا یاد نگرفته‌ایم وقتی با کسی به مشکلی برمی‌خوریم، بنشینیم و به شیوه‌ای کاملا صریح و رودررو، بدون هیچ قضاوت منفی و غیرمنصفانه، ناراحتی و احساساتمان را ابراز کنیم و علت را توضیح بدهیم‌ یا با دل و جان به حرف‌های طرف مقابلمان گوش بسپاریم و دقیقا به همین دلیل به مسائلی پیله می‌کنیم که شاید هیچ ربطی به اصل قضیه و مشکل فعلی‌مان ندارد.

     نبود شناخت از یکدیگر

    بسیاری از ما هدف‌هایمان را گم کرده‌ایم و از همدیگر شناختی نداریم، خودمحوریم و کلام و رفتارمان را بدون توجه به خواسته‌ها، نیازها و انتظارات طرف مقابل مطرح می‌کنیم و نمی‌دانیم دقیقا از یکدیگر چه می‌خواهیم، طرف مقابلمان چطور فکر می‌کند و دوست دارد ما چگونه با او رفتار کنیم. در نتیجه تفاوت نگاه و نگرش نه‌تنها مشکل‌ساز می‌شود، بلکه با احساس ناامیدی و یاس نیز همراه می‌شود.

     خودخواهی و خودبینی

    گاهی قهرهای کوچک به قهرهای بزرگ و طولانی تبدیل می‌شود، فقط به این دلیل که هیچ‌یک از دو طرف حاضر نیستند‌ یا جرات نمی‌کنند ‌ برای فیصله دادن به مساله پا پیش بگذارند و عذرخواهی‌ یا حتی دست‌کم سر صحبت را با فرد مقابل باز کنند، چون تصور می‌کنند شخصیت‌شان زیر سوال می‌رود‌ یا این‌که تاب‌ تندی را ندارند و نمی‌خواهند حرف‌های از سر دلخوری دیگری را که شاید بحق هم باشد بشنوند، پس فرار را بر قرار ترجیح داده و قهر می‌کنند.

     فرار از مسوولیت و تعهد

    برای گروهی، قهرکردن راهی برای فرار از زیر بار مسئولیت است. قهر کردن معمولا برای افراد مسئولیت‌ناپذیر و بی‌تعهد، نوعی جایزه محسوب می‌شود، چون توانسته‌اند با توسل به این روش نه تنها خود را از انجام وظایف محوله رها کنند، بلکه دیگران را نیزدرمانده از نیازهایی‌کنند که برآورده شدن آنها منوط به انجام کارهایی از جانب آنان است. البته این افراد نیز چون سایرین از قهر کردن لذت نمی‌برند اما برای حل مشکلات‌شان مجبورند از آن استفاده کنند. آنها با قهر احساس امنیت و آرامش بیشتری می‌کنند، چون برای مدتی هم که شده، مجبور نیستند پاسخگوی بی‌مسئولیتی هایشان باشند اگر چه همین رفتار نیز از ضعف و ناتوانی آنها نشأت می‌گیرد.

    عادت به باج گیری عاطفی

     اگر دلایل قبلی ناآگاهانه بروز می کند، اين دليل کمی آگاهانه است. معمولا این افراد در فرآيند شکل گيری شخصيتشان از کودکی تا بزرگسالی یاد گرفته‌اند که اگر بهانه‌گیری کنند‌ یا روی نقطه ضعف دیگران انگشت بگذارند، خیلی سریع و راحت‌تر می‌توانند با مستاصل کردن دیگران، رضایت آنان را برای رسیدن به اهدافشان جلب کنند. بنابراین در بزرگسالی هر جا که به مشکلی برخورد کنند، با توسل به ترفند قهر کردن، امیدوارند که کارشان پیش برود.

    بجای پاک کردن صورت مساله (قهر کردن)٬ چگونه مساله را حل کنیم؟

    1 ⬅️ زمان و مکان مناسبی که عامل مزاحمت و حواس پرتی در آنجا وجود ندارد یا کمتر است را انتخاب کنید.  انتخاب زمان و ساعت معين با توافق قبلی هر دو به منظور تنظیم وقت و آمادگی ذهنی نيز اهميت دارد.

    2 ⬅️صورت مساله مورد اختلاف را مطرح کنید و مطمین شوید که هر دو بطور شفاف مساله برایتان روشن است و هر دو در مورد یک مساله صحبت می کنید.

    3 ⬅️بدون مقصر کردن یکدیگر، سهم هر کدامتان را در ایجاد مشکل مشخص کنید. مشارکت دوطرفه در پذیرش مسوولیت، باعث حذف جبهه گیری و ایرادگیری از هم می شود.

    4 ⬅️بررسی کنید که قبلا برای حل این مشکل یا موارد مشابه از چه روش هایی استفاده کرده بودید که ناموفق بوده است. مرور راه های ناموفق گذشته باعث می شود که به بررسی امکان راه های متفاوت و جدید ترغیب شوید.

    5 ⬅️روش‌های جديدی که برای حل مساله مورد اختلاف به ذهنتان می آید را بنویسید. برای جالب تر شدن این عمل و ترغیب شدن به بیان راه های بیشتر، هر راهکاری ولو عجیب و غریب و خنده دار یا ساده را هم بنویسید.

    6 ⬅️در این مرحله با همکاری هم، جنبه های مثبت و منفی هر راه حل را جداگانه ارزیابی کنید.


    7 ⬅️ آن راه حل‌هايی که هر دو با آن موافق هستید را انتخاب کنید.

    8 ⬅️هر کدام از شما برای انجام راه حل های انتخاب شده، مسئوليتی را بپذیرد و در صورت امکان وظيفه‌ خود را يادداشت کند.

    9 ⬅️به منظور بررسی میزان پیشرفت کار، زمان و مکان بعدی را مشخص کنید.

    10 ⬅️مهمترین مرحله حل مساله و بهترین پاداش مشارکت در حل مشکل، قدرانی از هم است. پس از همدیگر تشکر کرده و یکدیگر را تحسین کنید.

    منبع : مرکز آموزش و مشاوره بهارنکو

    انصراف از نظر